“Bu dünyada zamanımızı birbirimizi öldürerek ya da birbirimize taparak geçiririz.
‘senden nefret ediyorum. sana tapıyorum.’
Yol almaya devam ederiz; depoyu doldurur, sonra yeniden doldururuz; kendimizi var kılmak en büyük zevklerdenmişçesine, her şey söylenip her şey yapıldıktan sonra bu bizi ölümsüz kılacakmışçasına, azgınlıkla ve bedelsiz olarak kendi ömrümüz içinde bir sonraki yüzyılın iki ayaklısına dönüşürüz. Öyle ya da böyle, öpüşmek de kaşınmak kadar kaçınılmazdır.”
5 müdahale:
celine abi döktürmüş gene.
Doğrudur, öpüşmek de kaşınmak kadar kaçınılmazdır ve şuna da katılıyorum ya tapacaksın ya öleceksin.
asıl korkulması gereken insanlardır, yalnızca onlar...
céline bir bütün olarak insanlardan ve yaptıklarından hoşnut değildir. roman yaşamın saçmalığının, acımasızlığının, yalanlarının bir çıkış noktasından veya ümit ışığından yoksun bir panaroması olarak düşünülmüş ve gerçekleştirilmiştir.
céline bir bütün olarak insanlardan ve yaptıklarından hoşnut değildir. roman yaşamın saçmalığının, acımasızlığının, yalanlarının bir çıkış noktasından veya ümit ışığından yoksun bir panaroması olarak düşünülmüş ve gerçekleştirilmiştir.
Yorum Gönder