Tek vücut, yek hedef

Dönem dönem şampiyon olduğumuz günlere bakarım, aklıma gelir "tek vücut" sözü. Geriye dönüp incelense birçok şampiyonlukta özellikle de -bizimkilerde- görülecek etki de budur. Bir şekilde bir yerlerden bir kuvvet doğar, bunun adı da şampiyonluk olur. Şampiyon olmak, bizim için önemli midir? Şampiyon olmak bazen gerekir, mesela bu sene, mesela şimdi. En çok "Kocaman"a yakışır, bu takımı şampiyon yapmak. Her şampiyonlukta "sazı" birileri eline alır, her şampiyonlukta biraz daha çok "anı" birikir belleklerde.

"Yüreğini koy ortaya", tribünün sahaya tokadı oldu. "Maça biz başlayalım" sesini işittiğimde top daha orta yuvarlağa gitmemişti ama "omuz omuza" başlamıştı. Tribün, iştahlanmıştı. Ender olur böyle şeyler son yıllarda. Tribünün tokadı sahaya yansıdığında maça "onlar" başlasa da beşinci saniyede kapmıştık topu. Isırmaya başlamak rakibi, habercisiydi galibiyetin... Gerçek bir duyguya bu kadar yaklaştığımı hatırlamıyordum. Adeta futboluyla "dövüyordu" bizim Kadıköy'ün çocukları... 2-0 oldu birden. İlk golü başkasında olsa kıskanacağım "cesur yürek" attı, ikincisini de esmer çocuk. Sıradan bir maç değildi bu sanki. Bir anda tribün sahaya indi, bizim mahalleden çocuklar oynadı, aşağıdaki mahalle neye uğradığını şaşırdı...